KOMŞUSUZ
KOMŞUSUZ Benim bir bahçem yok. Olmuştu aslında, fakat kayısı ve armut ağaçlarım hiç olmadı. Bildiğimiz meyve vermeyen ağaçlarım oldu. Kargaların konacağı ve yuva yapacağı, uzun eğri ağaçlar. Bu yaz bir bahçe edineceğim; ağaçlı değil, biraz yeşillik uğraşısı. Komşumun bir bahçesi var. Komşuluk hakkıdır diye, onun bahçesini anlatmak bana düşer sanırım. Fıstık ve nar ağaçları yeşillenirken, badem ağacı da kar yağdırmış dallarına. “ Baba, şu ağacın tepesine kar yağmış! ” Ağaçların dibinde bir karış boy vermiş yeşil soğanlar, ahşap iskelede sürünen asma dalları; bir zamanlar dutluk olmayan yerde ise bir dut ağacı göğe bakıyor. İçi oyuk briketlerle etrafı çevrilmiş, az bakımlı bir bahçe. Toprak bu; erken ısınır ve doğa hareketlenmeye başlar. Oraların mevsimine benzemez mevsimlerimiz. Hem, nasıl bir mevsimden geliyorum biliyor musun? Seyyidhan Kömürcü’nün “ dağlarına yedi / çarşılarına bir kez kar yağan doğu” (güney) dizesindeki bir yer. Birazdan yola çıkacağım. Kuzeye doğru. Biliyorum...